× Logowanie Rejestracja Kupony promocyjne
Dla firm O nas Certyfikat Blog Newsletter Kontakt Regulamin Polityka prywatności


  • O nas

    Dyrektor szkoły Pani Małgorzata Flont
    • Pani Małgorzata Flont
    chętnie rozmawia z dziećmi i rodzicami, a jej gabinet jest zawsze otwarty. Ponieważ pierwsze dwie godziny ma zawsze zajęte (uczy j. polskiego), więc w sprawach ważnych można się z nią kontaktować od 9.40 (tel. 89 715 99 15) Rys historyczny W II połowie XIV wieku za czasów biskupów warmińskich Hermana z Pragi i Jana z Miśni na peryferiach Małej Barcji lokowano szereg osad, które utworzyły później parafię biesowską. Osadnictwo przybrało na sile w okresie rządów biskupa Jana II Stryprocka. 20 września 1365 roku biskup Stryprock nadał swojemu dworzaninowi Tilowi rodem z Czech, jako nagrodę za wierną służbę, 40 włók lasu między Biesowem a Droszewem, będących lennem rycerskim na prawie chełminskim. Na tym obszarze powstała osada, która od rzeczki Rotes Fliess (dzisiaj Węgojska Struga), została nazwana Rothfliess, czyli Czerwonką. W XV i XVI wieku w wyniku wojen Warmia uległa olbrzymim spustoszeniom, na południu, w komornictwie jeziorańskim, około 65% ziemi leżało odłogiem. Odnotowano też duży ubytek ludności pruskiej, która jeszcze w 1400 roku stanowiła 75% ogółu ludności. Na jej miejsce masowo osiedlała się ludność polska z Mazowsza, przybywali też osadnicy niemieccy. Autochtoniczna ludność pruska asymilowała się z napływową ludnością polską i niemiecką, czemu sprzyjało zrównanie położenia społeczno-gospodarczego ludności autochtonicznej z napływową, a prawie całkowita chrystianizacja Prusów usuwała różnice obyczajowe i kulturowe. W 1820 roku Czerwonka była wsią szlachecką liczącą 218 mieszkańców. Szkoła w Czerwonce powstała w 1821 roku. Początkowo chodziło do niej 23 dzieci, przeważnie polskich. Przez kilka miesięcy 1822 i 1823 roku szkoła zanikła, w listopadzie 1823 roku otwarto ją ponownie. Należało do niej 44 dzieci, ale przychodziło do 32, gdyż starsze pracowały w gospodarstwach. 6 Dzieci czytało, pozostałe literowały. Z wyjątkiem jednego dziecka wszystkie były polskie. Dwoje dzieci oprócz polskiego uczyło się także języka niemieckiego. Szkoła była prowadzona przez jednego nauczyciela – Walentego Marxa, który wyróżniał się w nauce kaligrafii i ortografii. W 1827 roku uczyło się w Czerwonce 55 dzieci. Jednak dopiero w 1829 roku zatrudniono drugiego pedagoga Piotra Goeriga, ponieważ do szkoły uczęszczało 61 dzieci. Wtedy też do szkoły w Czerwonce przydzielono majątek Droszewo z 16 dziećmi. Wszystkie dzieci były polskie, 15 uczyło się pisać także po niemiecku, 18 dzieci czytało po polsku. Tak jak i w innych szkołach, tak i w Czerwonce brakowało podręczników. Rejencja królewiecka obiecała dać fundusze na zakup książek, ale tylko niemieckich. Wyniki w nauce nie były imponujące, tym bardziej, że rodzice nie chcieli kupować dzieciom ani zeszytów, ani tabliczek. Szkoła nie miała swego budynku. Szkołę zlikwidowano przed rokiem 1870, dzieci z Czerwonki i Droszewa chodziły wówczas do szkoły w Biesowie. W 1935 roku w Czerwonce istniała szkoła ze 192 uczniami, których uczyło 4 nauczycieli. W 1938 roku powstał nowy budynek szkolny z sześcioma izbami lekcyjnymi i mieszkaniem dla nauczycieli na piętrze. Nieznane są losy szkoły w okresie II wojny światowej. Przypuszczalnie zajęcia były prowadzone tylko dla dzieci niemieckich. Według anonimowego zapisu w kronice szkolnej, we wrześniu 1946 roku 40 uczniów rozpoczęło naukę pod kierunkiem jednego nauczyciela. W listopadzie do pracy w szkole zatrudniono 2 nauczycielki. W 1947 roku 92 uczniów uczyły trzy nauczycielki. Pierwsze lata powojenne to okres dużej rotacji kadry nauczycielskiej. Warunki pracy były bardzo trudne. Brakowało dosłownie wszystkiego: opału, sprzętu szkolnego, pomocy dydaktycznych, papieru. Dopiero w budżecie administracyjnym Gminy Czerwonka na rok 1948 zostały zapisane środki na opał dla szkoły, niestety niewystarczające, z tym problemem borykano się aż do roku 1956. Lata powojenne to okres migracji ludności. Czerwonkę opuściła część mieszkańców pochodzenia niemieckiego, na ich miejsce przybyli osadnicy z innych regionów Polski, jak również Polacy wysiedlani z terenów przyłączonych do ZSRR. Dla nich zorganizowano w latach 1947 - 1952 kursy dla analfabetów i repolonizacyjny dla dorosłych. Oficjalnie szkoła uzyskała status placówki oświatowej 31.XII.


    Opinie użytkowników

    Brak


    Ta firma nie ma jeszcze żadnej opini.
    Dodaj swoją opinie już teraz!

    Dodaj opinię